خواجه عبدالله انصاری

او در سال ۳۹۶ هجری قمری در هرات زاده شد و از کودکی به آموختن قرآن، حدیث و ادبیات پرداخت. آشنایی با ابوالحسن خرقانی در شکل‌گیری اندیشهٔ عرفانی او تأثیر مهمی داشت. شهرت او در ادبیات فارسی بیشتر به‌سبب مناجات‌های آهنگین و دل‌نشینش است؛ سخنانی که نیایش و اشتیاق به خداوند را با زبانی صمیمی بیان می‌کنند. «مناجات‌نامه»، «منازل‌السائرین» و «طبقات‌الصوفیه» از آثار شناخته‌شدهٔ او هستند. خواجه عبدالله در سال ۴۸۱ هجری قمری درگذشت و آرامگاهش در گازرگاه هرات قرار دارد.